Hierbij alweer deel 4 van de Wonderen van de Quran.
Ik hoop dat jullie veel profeet zullen hebben van deze kennis InshaAllah.
Moge Allah swt ons belonen voor al onze goede intenties en daden, en moge Allah swt ons vergeven voor onze zonden.
De lagen van de atmosfeer:
Een feit, geopenbaard in de verzen van de Koran, over het universum, is dat de hemel opgebouwd is uit zeven lagen.
Hij is het Die voor jullie alles geschapen heeft wat op aarde is. Toen reikte Hij over de hemel en maakte zeven hemelen en Hij is de Kenner van alle zaken. (Koran 2:29)Toen rees Hij boven naar de hemel toen het rook was, en zei daartegen en tegen de aarde: "Komen jullie beiden, vrijwillig of onvrijwillig." Zij zeiden beiden: "Wij komen vrijwillig." Toen voltooide en beëindigde Hij hun scheppen (zoals) zeven hemelen in twee dagen en Hij gaf elke hemel zijn eigen werk (Koran 41:11-12)
Het woord 'hemelen' dat in veel verzen van de Koran gebruikt wordt, verwijst zowel naar de lucht boven de aarde, als naar het gehele universum. Gegeven deze betekenis van het woord zien we dat de hemel van de aarde, of de atmosfeer, opgebouwd is uit zeven lagen.
Tegenwoordig is het inderdaad bekend dat de atmosfeer van de wereld uit verschillende lagen bestaat, die boven op elkaar liggen. De definities die gebaseerd zijn op eigenschappen van chemische inhoud of luchttemperatuur hebben bepaald dat de atmosfeer van de aarde uit zeven lagen bestaat. Volgens de 'Limited Fine Mesh Model (LFMMII), een model van de atmosfeer dat gebruikt wordt om een schatting te maken van de weervoorspellingen gedurende 48 uur, heeft de atmosfeer ook zeven lagen. Volgens de moderne geologische definities zijn de zeven lagen van de atmosfeer de volgende:
Troposfeer
Stratosfeer
Mesosfeer
Thermosfeer
Exosfeer
Ionosfeer
Magnetosfeer
Stratosfeer
Mesosfeer
Thermosfeer
Exosfeer
Ionosfeer
Magnetosfeer
Een ander belangrijk wonder met betrekking tot dit onderwerp, wordt in soera Fussilat, ayah 12 vermeld, middels de verklaring: "Hij gaf elke hemel zijn eigen werk.". Met andere woorden, in dit vers laat Allah zien dat Hij aan iedere hemel een eigen taak heeft toegewezen. Zoals in voorafgaande hoofdstukken is gebleken, heeft iedere laag zijn vitale plichten voor het nut van de mensheid en voor al het andere leven op aarde. Iedere laag heeft een speciale functie, variërend van het vormen van regen tot het beschermen tegen schadelijke straling, van het weerkaatsen van radiogolven tot het beschermen tegen de schadelijke effecten van meteoren.
De onderstaande verzen vertellen ons over het verschijnsel van de zeven lagen in de atmosfeer:
Zien jullie niet hoe Allah de zeven hemelen, de één boven de ander, geschapen heeft (Koran 71:15)
Die zeven hemelen geschapen heeft, de één boven de anderen (Koran 67:3)
Het is een groot wonder dat deze feiten, veertienhonderd jaar geleden uitvoerig in de Koran, zijn genoemd. Deze feiten zouden zonder de technologie van de 20ste eeuw onmogelijk ontdekt kunnen zijn.
De functie van de bergen:
De Koran vestigt onze aandacht op een belangrijke functie van de bergen:
En Wij hebben op de aarde stevige bergen geplaatst, anders zou zij met hen schudden (Koran 21:31)
Zoals we gezien hebben, staat er in het vers dat de bergen de functie hebben om de aarde tegen schokken te beschermen.
Dit feit was bij niemand bekend, in de tijd dat de Koran geopenbaard werd. Het is eigenlijk pas recent duidelijk geworden als uitkomst van de ontdekkingen van de moderne geologie.
Volgens deze ontdekkingen, worden bergen gevormd als resultaat van de bewegingen en van de botsing van massieve platen, die de aardkorst vormen. Als twee platen met elkaar in aanraking komen, schuift de sterkere onder de andere, die plaat bovenop buigt en vormt hoogtes en bergen. De laag eronder strekt zich onder de grond uit en maakt een diepe strekking naar beneden. Dit heeft het gevolg, zoals al eerder gezegd is, dat de bergen een deel onder het aardoppervlak hebben dat net zo groot is als de zichtbare delen op de aarde.
In een wetenschappelijke tekst wordt de structuur van de bergen als volgt beschreven:
"Als de continenten dikker worden, zoals in berggebieden, dan zinkt de aardkorst dieper in de mantel."(Carolyn Sheets, Robert Gardner, Samuel E. Howe; General Science, Allyn and Bacon Inc. Newton Massachusetts, 1985, p. 305.)
In een vers wordt gewezen op deze rol van de bergen en vergeleken met 'pinnen'
Hebben Wij de aarde niet als een bed uitgespreid? En de bergen als pinnen? (Koran 78:6-7)
Met andere woorden, bergen nagelen de platen aan de aardkorst vast, door zich op de bevestigingspunten van deze platen, boven en onder het aardoppervlakte, uit te strekken. Op deze manier bevestigen zij de aardkorst en voorkomen zij dat deze over de magmalaag of tussen de platen gaat zwerven. Kortom, we kunnen de bergen als spijkers zien die stukken hout vasthouden.
Deze bevestigende functie van de bergen wordt in de wetenschappelijke literatuur met de term 'isotasie' aangeduid.
Isotasie betekent het volgende:
Isotasie: algemeen evenwicht op de aardkorst bereikt door een stroom van rotsmateriaal, onder het oppervlakte onder gravitationische druk. (http://southport.jpl.nasa.gov/scienceapps/dixon/report6.html)
Deze vitale rol van de bergen, die door de moderne geologie en seismologisch onderzoek ontdekt is, was eeuwen geleden in de Koran geopenbaard als een voorbeeld van de suprème wijsheid van de schepping van Allah.
En Wij hebben op de aarde stevige bergen geplaatst, anders zou zij met hen schudden (Koran 21:31)
De bewegingen van bergen:
In een vers wordt ons verteld dat de bergen niet zo bewegingsloos zijn als het lijkt, maar dat zij voortdurend in beweging zijn:
En je zal de bergen zien en denken dat zij solide zijn, maar zij zullen voorbij gaan zoals wolken voorbij gaan. (Koran 27:88)
Deze beweging van de bergen wordt veroorzaakt door de beweging van de aardkorst waar ze op staan. De aardkorst 'drijft' op de mantel, die een grotere dichtheid heeft. Het was aan het begin van de 20ste eeuw dat voor het eerst in de geschiedenis, een Duitse wetenschapper, Alfred Wegener, de gedachte uitte dat de continenten van de aarde, toen ze gevormd werden, met elkaar verbonden waren, en dat ze daarna in verschillende richting afgedreven zijn, en zich dus van elkaar scheidden, terwijl ze van elkaar afdreven.
Pas in de tachtiger jaren van de twintigste eeuw begrepen geologen dat Wegener gelijk had; dit was 50 jaar na zijn dood. Wegener beweerde in een artikel uit 1915, dat 500 miljoen jaar geleden de landmassa van de aarde samengevoegd was, en deze grote massa, Pangaea genoemd, bevond zich op de Zuidpool.
Ongeveer 180 miljoen jaar geleden deelde Pangaea zich in tweeën, elk deel dreef een andere kant op. Het ene gigantische continent was Gondwana en dit omvatte Afrika, Australië, Antarctica en India. Het andere was Laurasia en dit omvatte Europa, Noord-Amerika en Azië zonder India. Tijdens de daaropvolgende 150 miljoen jaar na deze opsplitsing, werden Gondwana en Laurasia verdeeld in kleinere gedeelten.
Deze continenten die na de opsplitsing van Pangaea ontstonden, hebben zich voortdurend bewogen over het aardoppervlakte, met een snelheid van enkele centimeters per jaar, ondertussen veranderden de verhoudingen van land en water op de aarde.
In het begin van de twintigste eeuw, als resultaat van een destijds uitgevoerd geologisch onderzoek, werd de ontdekte beweging van de aardkorst als volgt door wetenschappers uitgelegd:
De korst en het bovenste gedeelte van de mantel, met een dikte van ongeveer 100 km, zijn in onderdelen, die platen worden genoemd, verdeeld. Er zijn zes grote platen en verschillende kleinere. Volgens de theorie, genaamd tektonische platen, bewegen deze platen zich op aarde, en zij dragen de bodem van de continenten en de oceanen met zich mee. De beweging van de continenten is volgens metingen van 1 tot 5 cm per jaar. Aangezien de platen blijven bewegen, zal dit leiden tot een langzame verandering in de geografie van de aarde. Ieder jaar, bijvoorbeeld, wordt de Atlantische Oceaan een stukje wijder.
(Carolyn Sheets, Robert Gardner, Samuel E. Howe; General Science, Allyn and Bacon Inc. Newton Massachusetts, 1985, p. 305)
Er wordt hier iets heel belangrijks gezegd: Allah verwees in het vers naar de beweging van de bergen en aan het wegdrijven. Tegenwoordig gebruiken de moderne wetenschappers de term: "de drift van de continenten" voor deze beweging.(National Geographic Society, Powers of Nature, Washington D.C., 1978, p. 12-13)
Dit is beslist één van de wonderen van de Koran, dat dit feit, dat pas door de wetenschap ontdekt is, al eerder in de Koran vermeld werd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten